Son muchos los años pasados desde que se empezó a hablar de la promoción de un proyecto integral museístico para la villa de Sarria, que pasaba por una concepción multipolar, de manera que superando el concepto de única sede expositiva se gravita sobre diversos ejes de atención.

Eran tiempos ilusionantes , despues frustrados, del PROYECTO ARQUEOLÒGICO VAL DO MAO - VAL DO SARRIA, que, con todo, empieza a dar frutos por la vía de la sensibilización y puesta en valor de diversos puntos de interés.

Antes ya de aquellos años , de la mano del padre mercedario e historiador Jaime Solla Fontán, fué naciendo un pequeño Museo en el Mosnasteiro de la Madelana-Convento de la Mercé, donde fué reuniendo diversas piezas de origen castreño, de la escuela de entalladores de Sarria, orfebrería , libros curiosos, arte sacro..., en un labor poco destacado y menos divulgado, que merecería el apoyo para que las pequeñas salas donde se exponen se convirtiesen en un espacio más amplio , para lo que el antiguo refectorio podría ser un adecuado lugar , teniendo además en cuenta la accesibilidad e integración del mismo en el conjunto de iglesia-claustroescalera.

Ese pequeño Museo está en buena linea, y en mejores manos, y bien merece el apoyo de las autoridades y de los sarrianos en general para llevarlo adelante.
Y si se completa con el “aparcado” proyecto de realización de un mosaico jacobeo, personal y meritorio empeño del padre Sanmillán, este museo tendrá fuerza para alcanzar un buen suceso.

Mais o proxecto inicialmente
concebido era de máis altos
voos.
Víñase manexando a idea de
que a Torre da Fortaleza coa
súa contorna, Igrexa de San
Salvador, Casa dos Perez-
Batallón, Casa dos Caseiros ,
Prisión Preventiva etc. , servisen
de núcleo central ao futuro
Museu das Terras de Sárria, e
que ao propio tempo entrasen
na solución global os Muiños
da vila , o magnifico espazo das
Aceas , o castro de San Cosme
e o Mazo de Arxemil.
Conxugaríase así o histórico e
documental, co artístico, o
etnográfico e o medio natural,
acadando un grao de sensibilización
que permitiría que ,
atendendo tamén aos aspectos
xacobeos, se puxese en
valor todo o rico patrimonio cultural
da Comarca.
Por desgraza o intento de organizar
un Padroado Promotor
do Museu Comarcal, diante da
mutabilidade política, non deu
froito , e o proxecto móvese na
nebulosa da inconcreción e do
desexo voluntarista, sen que se
saiba xiquer que foi dalgunhas
pezas doadas por persoas que
responderan ao chamamento
do concelleiro Francisco Miranda
e que servían de fondo
inicial.
A adquisición pola Xunta de Galicia
do Muiño do Toleiro é unha
boa nova, porque estando nun
enclave privilexiado, a súa recuperación
ara usos museisticos
promete ser meticulosa.
Hai tamén a colección de escultura
e pintura que o Centro
Cultural Meigas e Trasgos CIT
foi formando cos premiados
nas Bienais de Arte, que é de
agardar mereza maior atención
e difusión que a que se lle deu
ata de agora. Hai nesa colección
boas pezas e obra de autores
hoxe consagrados, e iso
esixe que haxa que considerar
a colección como merecente de
coidado.
Os anticuarios sarriaos, pola
súa parte, en varias ocasións
reiteraron a súa oferta de que,
cando se dote a Sárria dun Museu,
farán aportacións de pezas
para seren expostas. Xenerosa
oferta que merece a oportuna
reposta.E ainda hai que recordar
como parte da magnífica
colección dos oleiros de Vilaceite
( Samos ) foi ofrecida ao Concello
, en moi boas condicións,
e non se deu resposta a ese
ofrecemento.
Son xa máis de vinte e cinco
anos os que van pasados dende
que se empezou a falar con
seriedade da promoción do
Museu, e ou se leva adiante a
constitución dun Padroado Pro-
Museu , con participación de todos
os sectores implicados, ou
moito é de temer que non se
consiga facelo realidade.
( Parece que agora sí, que se
vai botar man do Mazo de Arxemil.
Non estaría de máis que
dentro daquel proxecto global
se empezase a pensar o Castro
de Santo Estevo, tan perto, e
tan descoñecido ).